مهتابی که تابید در شب‌ام.

به سختی توانستم از چنگ اسب و آب خروشان خلاصی پیدا کنم. منظورم البته رویای اسب و آب ِ خروشان بود. توی خواب دیدم که هر روز، دختری سوار بر اسب قهوه‌ای رنگی از کوچه‌ی ما رد می‌شود و هر بار این اسب رم می‌کند و دنبال من می‌کند. به وضوح می‌دیدم که دویدن و فرار کردن برای‌ام مقدور نیست و سعی می‌کنم در کوچه‌ی خیس و گِلی، خودم را به پناهگاهی برسانم و اسب زیرک‌تر بود و وحشی‌تر. صورت دختر یادم نیست. ولی صورت ِ اسب واضح و شفاف همین الآن جلوی چشمان‌ام است. با آن چشم‌های چرخان در حدقه، سیاه و منخرین ِ گشاد. تازه خلاصی یافته بودم از دست ِ اسب، که دیدم سوار ِ قایق ِ شیکی شده‌ام تا کمی در خنکای سایه‌بان ِ توری‌اش خستگی در کنم که ناگهان دیدم افق گُم شد. از ساحل دور شدم. روی آب شناور و سرگردان بودم. فریاد می‌زدم «کمک» و مردانی که هر کدام با وسیله‌ای روی آب بودند، آمدند کمک ِ من. دیدم از افتادن در آب وحشت دارم و فکر می‌کردم شنا بلد نیستم. البته خواب ِ مفصلی بود و کلاً با انواع و اقسام بلایای طبیعی و غیر طبیعی دست و پنجه نرم کردم در خواب ِ دو ساعت و نیمی‌ی بعد از ظهر. ولی این دو حادثه، پُررنگ و شفاف در خاطرم بود. خصوصاً در ماجرای قایق، حتی می‌دانستم که فریبا و شوهرش سعید، میزبان ِ من بودند و فریبا همچنان مادرانه، دلواپس ِ من بود.

این روزها، [گفته‌ام که] مرز ِ میان واقع و خیال در ذهن و زندگی‌ام برداشته شده است. فکر و ذهن‌ام شدیداً درگیر است. نمی‌توانم روی نوشتن متمرکز شوم. دوری از تو، دلتنگی و اضطراب ِ این‌که چه خواهد شد؟ چطور خواهد شد؟ سر و کله زدن‌ها و قانع کردن‌ها، کلی انرژی می‌گیرد از من. از تو هم. اینجا یا آنجا ندارد. هر دو گرفتار یک حالت‌ایم. هر دو برای روزی در پیش ِ رو و سالیانی که نیامده، عطر پاشیده است در هستی‌امان، برنامه می‌ریزیم و آرزوها داریم. ثانیه‌شماری می‌کنیم. خسته‌ایم و مضطرب. عاشق.

چند روزی بود که می‌خواستم به «مهتاب»خانم، خانم معلم هفتاد ساله‌ای که در سفر اخیر سوریه، با هم دوست شدیم و اتفاق مبارکی بود در زندگی‌ام، زنگ بزنم. امروز برای آرام کردن ِ ذهن‌ام و خستگی در کردن، شماره‌اش را گرفتم. بلافاصله برداشت و صدای پیر و مهربان ریخت در گوش‌ام. سلام و احوال پرسی که کردیم، گفت زنگ زدی دعوت‌ام کنی عروسی‌ات؟ به شدت شوکه شدم و پرسیدم شما از کجا می‌دانید؟ گفت دو روزی بود هی فکر می‌کردم و به سیّد ابراهیم می‌گفتم این سوسن عروسی کرد و یادی از من نکرد. بعد انگار قلب‌ام کاسه‌ای آب بود که دستی رهایش کرده باشد. ریخت در جان‌ام. گفت: «تمام ِ اینها قرار بود برای تو اتفاق بی‌افتد. من آنجا [حرم حضرت رقیه]حسابی دعای‌ات کرده‌ام. می‌دانستم. فقط آرزو می‌کردم قبل از مُردن‌ام شاهد وقوع‌اشان باشم.» گریه‌ام گرفته بود. یاد چشم‌های خیس از اشک‌اش افتادم وقتی می‌نشستیم توی حرم و تماشایم می‌کرد. نگران‌ام می‌شد. آن مهر ِ مادرانه‌اش. وقتی مادرم را که از زمین خوردن‌ام آشفته گریه می‌کرد، دلداری می‌داد. وقتی ساعت‌ها حرف می‌زد. نصیحت می‌کرد. وقتی از مادر خواست تا اجازه بدهد من عصایی بخرم و بگذارد من راحت زندگی کنم. وقت‌هایی که مرا بغل می‌کرد و سوسن خانوم، دخترم، حاج خانوم صدایم می‌زد. وقتی همراه ِ سیّد ابراهیم، آن روز ِ اول، که من با همراهی‌ی مادر به سختی می‌توانستم خودم را بکشانم پشت ِ سر ِ گروه و بی‌اینکه حرفی بزنند، قدم آهسته می‌کردند تا گُم نشویم. مراقب‌امان بودند. و عکس‌اش را تماشا می‌کنم توی قاب ِ عکس روی طاقچه. بلند قد. متبسم. با عصای چوبی‌ی عتیقه‌اش. «مهتاب»ی که تابید در شب‌هایم. گفتم مگر می‌شود شما را دعوت نکنم. آشنایی‌ام با شما، بزرگترین اتفاق شیرین ِ زندگی‌ام بود. می‌گوید واقعاً. می‌گوید همیشه به یادت هستیم. عکس‌ات را تماشا می‌کنم. قول می‌دهد بیاید. بعد، دل‌ام می‌خواهد گریه کنم. قلب‌ام مثل ِ کیسه‌ی پلاستیکی که ماهی گُلی‌یی را انداخته باشند داخل‌اش، وول می‌خورد. تکان تکان. سنگین. مواج. در تمنای ریزش. فرو می‌ریزد.

مهتاب

می‌گوید من شایسته‌اش هستم. از خودم، از خدا می‌پرسم «من شایسته‌اش هستم؟»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*این مجموعه‌ی ” آن‌روزها، انتهای خیابان نهم بود” را خوانده‌اید؟ نه؟ خوب بخوانید! (+)

 ** اقبال ِ من بمان (+)

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *