Note Book

باید یک دفتر بردارم. از همان نوت‌بوک‌های هشت، نه سال ِ پیش. که روزنوشت‌هایم را بلعیده‌اند. هر روز. یک روز گله، یک روز شُکرانه. یک روز دردنوشت. یک روز عشق‌نوشت. که حالا که بر می‌دارم تا بخوانم‌اشان مرور می‌شوند جلوی چشم‌هایم. زنده. شفاف. بعد نشد که بنویسم. یعنی از وقتی صاحب عشگ و مرق شدم. عادت کردم به نوشتن ِ اینجا. اما باید یک دفتر بردارم. خیلی شیک باشد ترجیحاً. بعد از اولین روز، اولین بار بنویسم. دقیقاً از همان اولین احساسات. قبل از اینکه تحت تأثیر حضورت، تغییر کنند. بعد مصورش هم می‌کنم. عکس‌هایمان را می‌چسبانم، از همان اولین عکس‌هایمان که «این من هستم!» تا اولین عکس دوتایی‌امان. با حفظ فاصله. تا اولین عکس دوتایی‌امان، بدون حفظ ِ فاصله. بعد نگه‌اش دارم، وقت‌هایی که حس کردم دارم به تو عادت می‌کنم، به بودن‌ات و اینکه عادت، آفت ِ عشق است، دفتر را بردارم بنشینم به خواندن. تا بعضی نکته‌های ظریفی که کم‌کم محو می‌شوند از خاطرمان را یادآوری کنم. حتی کوچک‌ترین‌اشان را. که بی‌شک می‌توانند تغییرات بزرگی ایجاد کنند در رابطه‌ی ما.

نباید هیچ چراغ ِ رابطه‌ای خاموش باشد. بشود.

آره! باید یک دفتر بردارم. از آن شیک‌هایش هم نبود مشکلی نیست. مهم این است که روزی لازم‌اش خواهیم داشت.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* سیب (+) و تسبیح رفته‌اند سفر. خیلی دور شده‌اند الآن از من. خیلی دل‌ام تنگ شده است برای‌اشان. بعد هی این اس.ام.اس آخری‌ی تسبیح را که می‌خوانم که دل‌اش می‌خواسته عروسی‌ی خاله کوچیکه را ببیند و خوب، قسمت نبود انگار، بغض می‌کنم. لعنتی. بغض ِ لعنتی …

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.