نوروز گولی، قار چیچه‌کی چیخاندا*

آمده‌بودم مفصل بنویسم که سال ۹۲ چه سال بدی بود برایم، دیدم همه نوشته‌اند. فکر می‌کنم به اینکه من چقدر بد بودم در این سال و چقدر بد کردم به خودم و به تو؟ سال عجیب گزنده‌ای بود. سال فرو ریختن. بعد به خوبی‌هایش می‌رسم. به «درد» که گذشت. به «خانه» که رفت. به «دوست» […]

من باب تعریف روشنفکری

اینnتیر چراغ برق‌ها را دیده‌اید که در مناطقی از شهرها خانه‌های همجوار ازش برق می‌کشندnبه خانه‌هاشان غیرقانونی؟ چون پول ندارند؟ در مناطق محروم که دچار فقر فرهنگی هم هستند و از لحاظnاقتصادی و بالطبع اجتماعی هم فقیرند؟ حالا گیریم از همین قشر یکی بزند پرفسور بشود، جراح بشود و … ولی در ماهیتnبرق‌دزدی که خللی […]

وقایع اتفاقیه

اول اینکه آن اوایلی که رفتیم این کلینیکnفیزیوتراپی، یک آقایی با همسر و دختر کوچولویشان می‌آمدند. خانم می‌رفت جیم و مردnگاهی در سالن انتظار و گاهی در سالن جیم بود. امیر می‌گفت سوسن تا مرا می‌بیند می‌گویدnببین! هر کسی بود زنش را طلاق می‌داد! امیر بدش می‌آمد و می‌گفت سرم را می‌اندازمnپایین و با موبایل […]

«می‌خواهم تا آخر سال حالم خوب باشد …»*

زندگیnکه بازی گل یا پوچ نیست، هست؟ نفس کشیدن، تپیدن قلب. بلند شدن ناخن‌ها، موهایی کهnمی‌ریزند هر روز. چرب می‌شوند مدام. هست؟ اصلاً هر بازی که تو بگویی، حتی از اینnبازی‌های جدید؛ اسم‌شان هر چی. هست؟ بیاnاصلاً برویم از اینجا. برویم به آن جزیره‌ی عجیب غریبی که دیدیم. همان که مرد می‌گفتnیکی را تبعید کرده […]

alors on danse

محبوب دوران پاکدامنی‌ام؛ انگار کن من تمام راه‌ها را رفته‌ام. تمام غصه‌ها را خورده‌ام. تمام دردها. تمام رنج‌ها. زهرها. لذت‌ها. عشق‌ها. مِی‌ها. تو انگار کن من تمام ستاره‌های کف دستم را ذکر گفته‌ام. زانو به زانوی خدا نشسته‌ام. تو انگار کن تمام نور دیده‌گانم را گریسته‌ام. خون. من، میان دخترکان شوخ و شنگ کلاس نقاشی […]

غصه‌ی آدم‌ها

۱.«… همینکه اسباب رنج دختری شدیدnبا او روابط شخصی برقرار کرده‌اید. هیچ‌وقت نباید کسی را اذیت کرد چون وقتی زنی راnآزردید به او نزدیک می‌شوید و این برای آزادی از قید تعلق خوب نیست. خانواده وnبرادری و میهن همه از همین جا شروع می‌شود شبیه ویتنام. صاحب پیدا می‌کنید و چاره‌ایnندارید جز اینکه اسکی‌هاتان را […]

بن‌بست خیام

نوشته‌یnآخر کامشین مرا یاد چند روز پیش انداخت که با امیر نشستیم با گوگل ایرث رفتیمnبالای سر خانه‌ی پدری. از همان بالا می‌شد دید که چه بلایی سر شهر آمده است. آنقدرnعوض شده است که ممکن نیست دوباره بتوانم تنهایی راه خانه را پیدا کنم. کوچه‌‌ی بن‌بستnما اما همان است که بود. فقط چند تا […]