زخم‌های گرامی

من زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم اما
تو مهربان‌ترینشان بودی
عمیق‌ترینشان
عزیزترینشان
بعد از تو، آدم‌ها
تنها خراش‌های کوچکی بودند بر پوستم
که هیچ‌کدامشان
به پای تو نرسیدند
به قلبم نرسیدند
بعد از تو آدم‌ها
تنها خراش‌های کوچکی بودند
که تو را از یادم ببرند اما نبُردند
تو بعد از هر زخم تازه‌ای دوباره باز‌می‌گردی
و هربار
عزیزتر از پیش
هربار عمیق‌تر

 

رویا شاه‌حسین‌زاده/ صدای زنگ در آمد /نشر نیماژ /ص.۳۶

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.