تیک آبی مبارک

 

از حامد اسماعیلیون و پریسا و ری‌را می‌خواستم بنویسم روزهای نخست ولی جلوی خودم را گرفتم و خوب گرفته بودم تا اینکه یکی از پست‌های فیسبوکش چنان تارهای روحم را نواخت که برایش پیام گذاشتم خصوصی و بلافاصله هم پشیمان شدم ولی دیر شده بود چون خواند و مرا با احساس پشیمانی و دلخوری از خودم رها کرد. چطور تحت تأثیر قرار گرفتم؟ چرا؟ من از آن بدترهایی که نوشته بود را خوانده بودم. چه‌ام شد پس؟

این نوشته (+) را که خواندم دیدم من هم احتمالاً همین را می‌نوشتم، کمی تندتر و عصبانی‌تر البته. همین طرز تلقی را دارم که هیچ واکنشی جز همان پیغام از سر هول از خودم نشان نداده‌ام. که حیف از همان هم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.