ای یار شیرین

تو بیا ای یار دیرین، تو بیا ای شور شیرین که به صحراها و دریاها بباریم تو بیا ای باد و باران به تن خشک خیابان شاخه ای از باغ فرداها بکاریم تو بیا با هم دوباره در شب سرخ ستاره آسمانی از کبوترها بپاشیم تو بیا ای خنده ی دور در سحرگاهان پرنور سر […]

قایقم بود

پر از شعرم می‌کند قایقی که کاغذی است از دفتر خاطراتم روی دریاچه چشمانت کوهی میان‌شان خورشیدی لای انبوه گیسوان بید آرمیده قایقی کاغذی از دفتر شعرم سفید چون تشعشع بی رمق نوری که از پنجره اتاقت پخش شده باشد روی صورتم کجای جهان با تپیدن قلبی که عاشق شده است آب دریاچه سر می‌ریزد؟ دوم […]

مثنوی هفتاد من

مَن اگر با مَن نباشم می شَوَم تنها ترین کیست با مَن گر شَوَم مَن، باشد از مَن ماترین مَن نمی دانم کی ام مَن ، لیک یک مَن در مَن است آن که تکلیفِ مَنَش با مَن مَنِ مَن ، روشن است مَن اگر از مَن بپرسم، ای مَن ای همزاد مَن ! ای […]

پَستی‌های آبگیر*

نگران پاییزم، نگران برگ‌هایی که در قشنگترین رخت‌هاشان رها می‌شوند. نگران بلندی پنجره‌هایی که خو نمی‌کنند به پرده‌های ضخیم، نگران دلتنگی چشمانم، و بی تماشایی روزهای کوتاه، نگران قلبی که، برای باران تنگ است، و قدم‌هایی که، دیگر روی برگ‌های مُرده نخواهند نشست.. سوسن جعفری ـ شهریور نود و چهار ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ * در مقابل بلندیهای […]